“Het is heel erg verlichtend om te begrijpen -voor jezelf- dat het helemaal niet erg is dat mensen je niet begrijpen. Mensen snappen je, of ze snappen je niet.”

– Rutger Hauer

Maandag tijdens de nieuwe-maancirkel ging ineens een belletje rinkelen. Over vorige week. Die heerlijke, warme week. Waarin ik de ramen heb gepoetst, het tuinmeubilair heb schoongemaakt, een paar voorzichtige jonge planten in de grond heb gestoken (die nu dus van de weersomstuit zijn afgedekt met stro). Maar er ontbrak al die tijd iets. En maandag viel via heel andere gedachtenspinsels ineens een en ander op z’n plek.

De Meidoorn mag dan al in blad staan, maar de geur ontbrak! Ik voelde de warmte van de zon op m’n gezicht, maar kan me niet herinneren dat ik de lente heb geroken!

Jij wel?

“Do not follow in the footsteps of the old masters, but seek what they sought.”

– Matsuo Basho 1644-1694

Kan natuurlijk alleen als het voorjaar er vroeg bij is…

4 liter water
1 liter melk
4 bouillonblokjes
Peper
Zout
2 teentjes knoflook
60 gram boter
400 gram wortelen
400 gram uien
4 grote aardappels
Bieslook
Peterselie
Jonge brandneteltoppen

Pluk de brandnetelblaadjes van de stelen en was ze zorgvuldig voor je ze fijnsnijdt. Smelt de boter in een pan en fruit eerst de ui, vervolgens de knoflook erbij. Voeg water, bouillonblokjes en melk toe. Snij de geschilde aardappelen klein en voeg dit toe. Laat dit 10 minuten zacht doorkoken. Pureer de hete brei dan met bijvoorbeeld een staafmixer, Snij de wortel in fijne reepjes en voeg dit samen met de Brandnetel toe. Breng de soep op smaak met zout, peper, bieslook en peterselie.

375 gram patentbloem
250 gram kristalsuiker
200 gram margarine
1/2 liter water
3 eieren
3 pakjes vanillesuiker
Rolletjes/knijpertjes-ijzer

Los de suiker en vanillesuiker op in het kokende water. Voeg dan de boter toe en laat de mix afkoelen. Strooi vervolgens de bloem erbij en klop de eieren door het beslag. Schep met een lepel een kleine hoeveelheid beslag in het hete ijzer en laat rusten tot het gaar en licht goudbruin is. Zodra dit het geval is, heb je een knijpertje. Om er een rolletje van te maken, haal je het koekje uit het ijzer en rol je het met behulp van de steel van een pollepel, op een theedoek of keukenpapier, direct op.

Geschiedenis
In Groningen, en in nog een paar streken van ons land, is het al eeuwenlang traditie om rond oud & nieuw gasten op nieuwjaarsrolletjes en knijpertjes te trakteren. Mijn moeder vertelde me dat ze vroeger met mijn oma ook altijd rolletjes maakte, in de keuken, met een loodzwaar wafelijzer. Daar ging dan een beetje deeg in en ze moest dan het ijzer in het vuur onder de kookpot houden voor lange tijd, want op deze manier bakken duurde veel langer dan met een elektrisch wafelijzer. En het duurde nog veel langer voordat ze eindelijk een voorraad bij elkaar hadden gebakken, want de zoons van de familie aten elk koekje op dat op de keukentafel terecht kwam.

Symboliek
Knijpertjes en nieuwjaarsrolletjes hebben een verschillende betekenis. Het knijpertje staat voor het oude jaar, dat als een opengevouwen blad zijn verhaal vertelt. Het rolletje staat voor het nieuwe jaar dat zijn geheimen nog even voor zich houdt.

Machtig, maar heerlijk, krijg er een warme gloed van als ik er al aan denk…

Voor de bodem:
225 gram bloem
100 gram boter
25 gram kristalsuiker
1 eierdooier
2 eetlepels koud water

Voor de vulling:
75 gram boter
100 gram donkerbruine basterdsuiker
2 eetlepels stroop
1 afgestreken theelepel zout
2 vanillestokjes (alleen het merg)
3 eieren
2 eetlepels double cream (eventueel te vervangen door crxe8me fraxeeche)
225 gram pecannoten

Meng de bloem met 25 gram suiker. Wrijf de boter erdoor tot je kruimels krijgt. Voeg 2 eierdooiers en het koude water toe en kneed tot een deeg. Laat dit 10 minuten in de koelkast opstijven.

Verwarm de oven voor op 180 graden Celsius. Rol het deeg uit en bekleed hiermee een ingevet bakblik van 20 centimeter doorsnee. Prik met een vork gaatjes in het deeg, strooi er droge erwten over en bak de bodem in 20 minuten ‘blind’ in de oven.

Voor de vulling meng je de boter met alle ingredixebnten behalve de noten. Hak de helft van de pecannoten fijn en schep dit door de massa. Verdeel de rest van de noten over de bodem en giet hier de vulling overheen. Bak gedurende 20 minuten tot de taart goudbruin en stevig is.

Gemaakt voor een Midwinterviering in 2006. Nog lekkerder: in chocoladefondue!

200 gram bloem
140 gram kristalsuiker
1 volle eetlepel vanillesuiker (*)
Snufje zout
2 eieren
100 gram koude boter
1 deciliter water
400 gram gemalen hazelnoten
4 eetlepels koffielikeur (**)
200 gram gezeefde poedersuiker

Zeef de bloem in een mengkom en maak in het midden een kuiltje. Voeg 40 gram kristalsuiker, de vanillesuiker, een snufje zout en 2 eierdooiers toe en meng dit (eventueel in etappes) tot een dikke massa. Voeg 100 gram koude boter in stukjes toe en kneed dit snel tot een glad deeg. Rol het uit op een bakplaat tot een rechthoek van ongeveer 40×30 centimeter.
Breng in een pan 1 deciliter water met 100 gram kristalsuiker aan de kook en laat de suiker oplossen. Neem de pan van het vuur en roer er de gemalen hazelnoten door, evenals de koffielikeur. Laat de massa afkoelen en verdeel over de deelap.
Verwarm de oven voor op 175 graden Celsius. Klop 1 1/2 eiwit stijf en meng er dan met beleid de poedersuiker door. Strijk dit weer over de notenmassa op het deeg. Snij de lap voorzichtig in repen van ongeveer 6 bij 1 1/2 centimeter (nu al doen, anders breek je straks de bovenlaag). Schuif de bakplaat in de oven en bak in 12-15 minuten. Goed laten afkoelen en genieten!

*) Vanillesuiker:
1 pak witte basterdsuiker
2 vanillestokjes
Doe de witte basterdsuiker in een weckpot. Snij twee vanillestokjes open en stop ze in de suiker. Laat dit 3 weken intrekken, af en toe omschudden. Je krijgt zo een heerlijke, natuurlijkse vanillesuiker. Eventueel kun je de suiker nog een paar keer aanvullen. Je vervangt de vanillestokjes pas als ze helemaal hard zijn geworden.

**) Koffielikeur:
1 liter jonge jenever
300 koffiebonen
400 gram donkerbruine basterdsuiker
1 vanillestokje
Snij het vanillestokje doormidden. Doe alles in een weckfles of pot van pakweg anderhalve liter. Laat dit drie maanden staan, maar vergeet niet de likeur tenminste elke week even met liefde om te schudden.

Lieve Godin,
Basis. Bewustzijn. Dat begrijp ik nu.
Het is mijn groot hart.
Wat ik niet meer nodig heb, heb ik afgebroken.
Zo ben ik gekomen tot mijn basis en van daaruit wil ik nu verder gaan, een doorgeefluik van uw liefde.
Weten is van binnenin.
Houden van is naar buiten.
Ik weet.
En al het houden van dat ik heb gevoeld, wil ik doorgeven.
Op mijn eigen wijze, maar in uw naam en met de inspiratie die u me geeft.
Lieve God, lieve Godin,
Ik weet.
Ik hou van.
Dat is mijn belofte.

Schrijven gaat met golven, daar waar mijn energie heen moet. Na vannacht weer even hier. Een droom die even mooi als verwarrend is:

Ik zit weer op de school voor Journalistiek. In een klaslokaal wel te verstaan, alleen, twee tassen bij me, mijn spullen om me heen. Ik zit niet te wachten tot de les begint, maar zit er voor mezelf. Iets te doen. Op een moment verlaat ik het lokaal. Ik laat m’n spullen achter, weet dat dat kan. Het is rustig in de school -wellicht vakantie- en er wordt niets meegenomen. Er is ook rust in mij, ik voel me kalm, zeker.

Ik loop naar de kantine en zie daar een jongen zitten van wie ik ooit helemaal vol was. Hij is ouder, maar z’n haar is nog steeds lang en krullend. Wat dunner. Grappig, ontdek ik, hij doet me niets meer. Ik kan nu zien hoe ik ooit tegen hem aankeek en ik vergeef mezelf mijn gedrag, kan het nu zien als een onderdeel van een proces, een nuttig moment op mijn pad. Ik kijk niet meer tegen hem op, sta juist sterker in mijn schoenen dan hij, ik kan het voelen.

Ik vraag of ik op een vrije stoel aan z’n tafeltje mag zitten, vriendelijk, vriendschappelijk. Het is blijbaar okxe9, want ik ga zitten. Voor ik iets kan vragen, zegt hij: “Jeetje, wat een transformatie.” Het slaat op mij. Verbaasd kijk ik weg, gedachten in m’n hoofd. Ik, transformatie? Als ik opkijk, is hij weg. Meer in m’n hoofd: ben ik zo hard gegroeid dan? “Ja,” denk ik, “ik ben inderdaad ver gekomen, sinds toen.”

Ik loop terug naar mijn lokaal, maar daar is inmiddels een les aan de gang. Het is goed, ik maak me geen zorgen. Wat van mij was, ligt daar prima en ik weet dat ik alles weer kan pakken zodra de les is afgelopen, alles zal er nog liggen.

Ik loop door naar het prikbord en kijk, zie een papier hangen dat over mij gaat. Ik pak het papier -mijn diploma- en loop naar de balie, waar blijkt dat er iets moet worden vernieuwd. Aan het diploma is een lightgeel papiertje geniet, maar de man achter de balie hecht er nu een lichtgroen papiertje aan. Op het velletje staat het woord ‘Beurs’. Op het oude staat hetzelfde woord, weet ik nu. Ik denk nog: “Wat een raar woord voor diploma?” Ik krijg een beurs?

Wat mij ook verbaasd is dat ik blijkbaar de opleiding heb voltooid. In mijn hoofd zit nog helder het beeld van oude dromen, waarin ik stevast te horen krijg dat mijn diploma ongeldig is omdat ik nog twee opdrachten moet inleveren voor het vak Rechten.

Dit alles spookt nog even door m’n hoofd tot ik wakker word.

Van Dale:

transxb7forxb7maxb7tie (de ~ (v.))
1 gedaanteverwisseling => omzetting
2 [nat.] omzetting van energie
3 [scheik.] het omzetten van een element in een ander
4 [wisk.] het vervangen van een coxf6rdinatenstelsel
5 [taalk.] door een regel verantwoorde omzetting van een zinsstructuur in een andere

beurs (de ~, beurzen)
1 portemonnee
2 studiebeurs
3 markt waar men handelt op monster of in effecten of waardepapieren
4 tentoonstelling, waarbij vertegenwoordigers hun producten presenteren en verkopen
5 beursgebouw
6 [med.] slijmbeurs
7 [biol.] zak, buidel aan het lichaam van sommige dieren

“It doesn’t interest me what you do for a living. I want to know what you ache for and if you dare to dream of meeting your heart’s longing.

It doesn’t interest me how old you are. I want to know if you will risk looking like a fool for love, for your dream, for the adventure of being alive.

It doesn’t interest me what planets are squaring your moon… I want to know if you have touched the centre of your own sorrow, if you have been opened by life’s betrayals or have become shrivelled and closed from fear of further pain.

I want to know if you can sit with pain, mine or your own, without moving to hide it or fade it or fix it.

I want to know if you can be with joy, mine or your own, if you can dance with wildness and let the ecstasy fill you to the tips of your fingers and toes without cautioning us to be careful, be realistic, remember the limitations of being human.

It doesn’t interest me if the story you are telling me is true. I want to know if you can disappoint another to be true to yourself. If you can bear the accusation of betrayal and not betray your own soul. If you can be faithless and therefore trustworthy.

I want to know if you can see Beauty even when it is not pretty every day. And if you can source your own life from its presence.

I want to know if you can live with failure, yours and mine, and still stand at the edge of the lake and shout to the silver of the full moon, “Yes.”

It doesn’t interest me to know where you live or how much money you have. I want to know if you can get up after the night of grief and despair, weary and bruised to the bone and do what needs to be done to feed the children.

It doesn’t interest me who you know or how you came to be here. I want to know if you will stand in the centre of the fire with me and not shrink back.

It doesn’t interest me where or what or with whom you have studied. I want to know what sustains you from the inside when all else falls away.

I want to know if you can be alone with yourself and if you truly like the company you keep in the empty moments.”

– Oriah Mountain Dreamer, 1999